Rouw, verlies en uitvaartspeelgoed...

Om 08.30 u. rijd ik deze zaterdagochtend  in november vanuit Haarlem naar Alphen a.d. Rijn. Ik geniet van de mooie oranjeroze zonsopkomst als ik langs Schiphol kom. Vandaag is de eerste cursusdag van POPtalk ‘Rouw en Verlies’. POPtalk is een methode waarmee je situaties en problemen door middel van (playmobil)poppetjes inzichtelijk kunt maken. Als kindercoach merk ik dat veel kinderen met de poppetjes kunnen laten zien waar ze mee zitten en waarom ze even niet zo lekker in hun vel zitten. Of het nou gaat om (faal)angst, pesten of gepieker, de poppetjes weten er wel raad mee.

 

Helaas zijn er ook kinderen die op jonge leeftijd te maken krijgen met rouw en verlies, dit kan een overlijden zijn van een dierbaar persoon maar verliezen doe je ook bij bv. een scheiding, adoptie, verhuizing, ziekte of een handicap. Het is fijn om, als dat nodig is, deze kinderen goed te kunnen helpen. Gelukkig heb ik veel goede en mooie materialen beschikbaar die ik kan inzetten.

POPtalk ‘Rouw en Verlies’ gaat daar een mooie aanvulling op zijn en daarom ben ik deze zaterdag dus in alle vroegte op pad. Ik weet niet goed wat ik moet verwachten maar ik stel mij zo voor dat het best eens een intensieve dag kan worden.

 

Als ik binnenkom staat de playmobil al klaar met daarnaast een opstelling van een mini grafkistje met daaromheen grote en kleine houten poppetjes. Tijdens de koffie hoor ik dat dit uitvaartspeelgoed heet, er zijn rouwauto’s , een crematieoven, een begraafplaats, een kerk en nog meer niet al te gebruikelijk speelgoed. Het wordt gebruikt om kinderen voor te bereiden op of het verwerken van de crematie of begrafenis, het is mooi dat het er is maar de dag is hiermee ook meteen van start gegaan.

Tijdens de dag gaan de emoties over en weer, er wordt door de cursisten onderling veel gedeeld wat zorgt voor een lach en een traan. Moe en met een vol hoofd, overladen met mooie werkvormen, spellen en ideeën rijd ik aan het eind van de middag weer terug. Opnieuw een prachtige lucht, rozerood, ditmaal van de zon die onder gaat. Ik zou willen dat geen enkel kind te maken krijgt met rouw en verlies, het zorgt voor zoveel verwarring, pijn en verdriet. Ik weet ook dat de meeste kinderen, in meer of mindere mate, er wél mee te maken krijgt.

Als ik mijn auto voor mijn huis parkeer bedenk ik mij hoe fijn het eigenlijk is om er in zo een situatie voor een kind te kunnen zijn. Het is mooi om een kindercoach te mogen zijn.

Voordat ik de sleutel uit het contact haal hoor ik nog net op de radio:

Always look on the bright side of life, tiedoem tiedoem tiedoem tiedoemmmm…